در خانه‌اى منزل نمىكند ، و در آباديها جاى نمىگيرد ، لباس نرم نمىپوشد و در جايى استقرار پيدا نمىكند . او شب و روز خدا را عبادت مىكند و اميدوار است به آنچه اشتياق دارد برسد و با زبان شوق آنچه در باطن دارد اظهار مىدارد ، همان گونه كه خداوند از وعده موسى عليه السّلام خبر داد و فرمود : بار خدايا من به عجله به طرف تو آمدم تا راضى شوى . رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله در تفسير اين آيه شريفه فرمودند او چيزى نخورد و آبى نياشاميد و بخواب نرفت و ميل به چيزى پيدا نكرد و رفت و آمدش چهل روز به طول انجاميد همه اين‌ها را بخاطر اشتياق به خداوند پايان داد و تحمل نمود . هنگامى كه در ميدان شوق قدم گذاشتى اين را نزد خود بزرگ بدان و مقصودت را از دنيا درياب و با هر چه قبلا الفت داشتى آنها را دور انداز ، سواى معشوق خود همه را از خود دور كن و خود را بين مرگ و زندگى مشاهده كن . همواره خود را در مقابل خداوند بدان و متوجه باش كه او هر آن تو را صدا مىزند و تو هم بگو لبيك اللهم لبيك ، خداوند پاداشت را بزرگ كند ، مثل مشتاق مانند كسى است كه غرق شده و مىخواهد خود را نجات دهد و همه چيز را در اين حال فراموش مىكند . 25 - حسين بن سيف گويد : از امام صادق عليه السّلام شنيدم فرمود : مردى به حقيقت ايمان نخواهد رسيد مگر اينكه خداوند را از خود و پدر و مادر و فرزند و خانواده و مال و دارائى و همه مردم بيشتر دوست داشته باشد . 26 - ابن ظبيان گويد : امام صادق سلام اللَّه عليه فرمود : اولو الالباب كسانى هستند كه با تفكر و انديشه كار كردند تا آنجا كه محبت خداوند را ارث بردند ، هر گاه محبت خداوند به قلب برسد و از آن روشنائى بگيرد لطف خداوند زودتر به آن مىرسد . هنگامى كه لطف در قلب فرود آمد مركز فوائد خواهد شد ، و هنگامى كه محل فوائد گرديد قلب از حكمت سخن مىگويد ، و هر گاه از روى حكمت سخن گفت